Sunday, 11 November 2018

వాన భోనాలు - నేను 'నాని', మా వాడు 'శర్వానంద్'

వాన భోనాలకు వెళ్తున్నారటగా అని పొద్దుటే ఫోన్ లో మిత్రుడు 

వాన భోనాలు, ఎండ భోనాలు ఏమిటి? నువ్వు నీ ఇంగ్లీష్ మీడియం చదువులు. వన భోజనాలు అని సరిగ్గా పలుకు 

ఆ అదే, వాటికే వెళ్తున్నారటగా 

అవును, వస్తావా ?

చచ్చినా రాను, అది తెలుగు దేశం పార్టీ వాళ్ళు కండక్ట్ చేస్తున్నది 

అయితే ఏం?

నేను ఆ పార్టీ కాదు 

నేనూ ఆ పార్టీ కాదు, అంత మాత్రం చేత రావద్దని వాళ్ళేమి చెప్పలేదు 

అయినా సరే, నేను రాను, నువ్వూ వెళ్లొద్దు 

తెలుగు వాళ్ళు అందరూ కలవడానికి అరెంజ్ చేసిన కార్యక్రమం అది. వాళ్ళేమి తెలుగు దేశం భావాలు రుద్దరు నీ మీద. వీలయితే నువ్వూ ఒక "చెయ్యి" వెయ్యి, లేదంటే వదిలేయ్.  పోయేవాడిని నన్నెందుకు చెడగొడతావ్. పైగా వాళ్ళేమీ డబ్బులు కూడా అడగటం లేదు వాళ్ళ పార్టీ కి డొనేట్ చెయ్యమని. 

నిన్న ఆదివారం వన భోజనాలకు వెళ్ళడానికి ముందు నా మిత్రుడితో జరిగిన ఫోన్ సంభాషణ అది. 

ప్రతీ ఏడాది లాగే ఈ ఏడాది కూడా తెలుగు దేశం పార్టీ వాళ్ళు వన భోజనాలు ఒక పార్క్ లో ఏర్పాటు చేశారు . ప్రతీ ఏడాది సంక్రాంతి సంబరాలు, ఎన్టీయార్ జయంతి, వన భోజనాలు అని మూడు కార్యక్రమాలు జరుపుతారు.  2017 లో నేను పాల్గొన్న ఎన్టీయార్ జయంతి వేడుకల గురించి ఒక పోస్ట్ ఇదివరకే రాశాను.

ఈ సారి నేనువన భోజనాలకి వెళ్ళాను కానీ, అక్కడే పార్క్ లో కిడ్స్ ఆడుకోవడానికి  ప్లే ఏరియా ఉండటంతో మా అమ్మాయి అటు పరిగెత్తింది, మా బుడ్డోడు కూడా వాళ్ళ అక్క వెంటే వెళ్ళాడు, ఇక నేను కూడా వాళ్ళను ఫాలో అయిపోయాను. ఇక్కడ  పిల్లలను ఎత్తుకుపోయే సంఘటనలు అక్కడక్కడా జరుగుతుంటాయి కాబట్టి పిల్లలను ఒక కంట కనిపెడుతూ ఉండాలి. దాంతో పేరుకు వన భోజనాలకు వెళ్ళాను కానీ అక్కడ వాళ్ళు కండక్ట్ చేసిన గేమ్స్ లో పార్టిసిపేట్ చెయ్యలేదు.  of course భోజనాలు మిస్ కాలేదనుకోండి. భోజనాలు ప్రొవైడ్ చేసిన అలాగే మిగిలిన ఐటమ్స్ ప్యాక్ చేసి ఇచ్చిన కాకతీయ ఇండియన్ రెస్టారెంట్ వారికి ధన్యవాదాలు.  

మా పిల్లలు ఆ పార్క్ లో బాగా ఆడుకున్నారు ముఖ్యOగా ఇసుకలో. 



మా బుడ్డోడు మహానుభావుడు సినిమా లో 'శర్వానంద్' టైపు. వాడి చేతికి ఏది అంటుకున్నా వెంటనే చెయ్యికడుక్కునేస్తాడు అందుకే ఇసుకను చేతితో ముట్టుకోకుండా స్పూన్ ని ఇసుకలో ముంచి ఆడుకున్నాడు. ఇసుకలో ఆడుకోవడం మంచిది అని నేనూ మా అమ్మాయి ఎంత చెప్పినా వాడు వినలేదు. 




హలో పవన్! ఎలా ఉన్నావ్? అని పిలవడం తో అటు వైపు తిరిగాను. ఎవరో ఒక వ్యక్తి అద్దాలు, హ్యాట్ పెట్టుకొని ఉన్నాడు. 

అతనెవరో గుర్తుకు రాలేదు. కానీ నేను కూడా హలో! అన్నాను. 

వన భోజనాల దగ్గర కనపడకపోతే రాలేదేమో అనుకున్నాను అన్నాడు. ఇంతలో వాళ్ళ అబ్బాయి అతన్ని అటు వైపు లాక్కెళ్లాడు. 

మీ వాడి పేరు? అని అడిగా 

అర్జున్, మీ వాడి కంటే నెల చిన్నవాడు అని చెప్పి అటు వైపు వెళ్ళాడు 

యెంత ఆలోచించినా అతనెవరో గుర్తుకు రావడం లేదు. నేను ఏదైనా తొందరగా మర్చిపోతుంటాను 'భలే భలే మగాడివోయ్' సినిమా లో 'నాని' లా 😟😟😟😟😟

చేతికి ఇసుక అంటినట్లుంది మా బుడ్డోడికి, శర్వానంద్ లా చేతులు కడిగేసుకుంటున్నాడు నీళ్లతో.  😃😃😃😃😃



Sunday, 4 November 2018

కాలమతిని నేను

నీకెన్ని సార్లు చెప్పాలిరా ఏదైనా తిన్నాక మూతి తుడుచుకొని స్కూల్ కి రమ్మని. నీ మూతి చూస్తే తెలిసిపోతుంది, పొద్దున్నే నువ్వేం తిన్నావో అన్నాడు నా మిత్రుడు బడదల్ (చిన్నప్పటి మిత్రుడు. మరిన్ని వివరాలకు నా పాత పోస్ట్ ని సంప్రదించండి  )

చెప్పుకో, ఏం తిన్నానో అడిగా నేను 

ఉప్మా అన్నాడు 

నీ బొంద అది నిన్న రాత్రి తిన్నది. ఇవాళ టైం లేక ఇంకా ఏం తిని రాలేదు. ఇదిగో జేబులో బోండాలు ఉన్నాయి, ఈ క్లాస్ లో తిందాంలే అన్నాను. 

బోండాలు జేబులో ఎందుకు వేసుకున్నావ్? నిక్కరుకి నూనె అంటుకుంటుంది. 

నూనే కదా ఏం కాదు, మొన్న ఏకంగా గులాబ్ జాములే జేబులో పెట్టుకొచ్చాను. 

మా అమ్మ రేవు దగ్గర నీ బట్టలు బండ కేసి ఉతకాల్సి వచ్చినప్పుడల్లా, బండ బూతులు తిడుతూ ఉంటుంది, ఎందుకో ఇప్పుడర్థమైంది అంటూ చంకలు గుద్దుకున్నాడు. 

నువ్వో పెద్ద సైంటిస్ట్ వి, గొప్ప విషయం కనుక్కున్నావులే, అయినా ఇప్పుడా విషయం చాకి రేవు పెట్టడం అవసరమా?  అన్నాను. 

శర్మ సార్ 'సైలెన్స్' అంటూ క్లాస్ లోకి వచ్చి గట్టిగా అరవడంతో మాట్లాడం ఆపేసాను. పాఠం మొదలెట్టారు. 

ఇవాళ  సుమతి, కాలమతి, మందమతి అనే మూడు చేపల కథ తెలుసుకుందాం. ఒకరోజు సుమతి  తన మితులైన కాలమతి, మందమతి దగ్గరకొచ్చి ఈ చెరువులో నీళ్ళు ఎండిపోవస్తున్నాయి కాబట్టి మనం ఇక్కడ ఉండటం సురక్షితం కాదు, అంతేకాదు ఇంకొద్దిగా నీళ్ళు తగ్గిన తరువాత ఈ చెరువులో చేపలు పట్టాలని ఇద్దరు జాలర్లు మాట్లాడుకుంటుండగా విన్నాను కాబట్టి మనం ఈ చెరువును వదలి ఇంకో పెద్ద చెరువు కి వెళ్ళిపోదాం అని అంది. ఇది విన్న ఆ రెండు చేపలు, ఎప్పుడో చెరువు ఎండిపోతే ఇప్పుడే మారడం ఎందుకంటూ ఎగతాళి చేసి దాని మాటలు కొట్టి పడేశాయి. కానీ సుమతి మాత్రం ఒక చిన్న కాలువ ద్వారా తప్పించుకుని వేరే పెద్ద చెరువులోకి వెళ్ళిపోయింది. కొద్ది రోజుల తర్వాత ఆ చెరువులో చేపలు పట్టడానికి జాలర్లు రానే వచ్చారు. అప్పటికీ అక్కడే ఉన్న కాలమతి, మందమతి తో పాటు ఇంకొన్ని చేపలు వలలో చిక్కాయి. జాలర్లు ఆ చేపలను ఒడ్డున పడేసారు. కాలమతి ఎట్లాగైనా తప్పించుకోవాలని అలోచించి చచ్చిన దానిలా పడి ఉంది. మందమతి మాత్రం ఎగిరెగిరి పడసాగింది మిగతా చేపల్లాగే. దాంతో ఆ జాలర్లు మొదట ఎగిరెగి పడుతున్న చేపలను బుట్టలో వేసి మూత పెట్టసాగారు. ఇదే అదనుగా భావించి కాలమతి కాలువ లోకి దూకి తప్పించుకున్నది. కానీ మందమతి మాత్రం జాలర్ల చేతిలోనే చిక్కి చని పోయింది.

కాబట్టి నీతి  ఏమిటంటే రాబోయే ఆపద నుంచి ముందుగానే జాగ్రత్త పడాలి అని కథ ముగించారు ఈ లోపు బోండాలు తినడం ముగించేశాము. యేవో తింగరి పనులు చేస్తున్నాం అని అర్థమైన శర్మ సార్ నన్ను లేపి 'మొదటి చేప పేరేమి ?' అన్నాడు 

బసంతి అనుకుంటా సార్..  కాదు కాదు సుప్పనాతి సర్

నీ మూతి కాదూ, మూడవ చేప పేరు ?

ముద్దబంతి

చేమంతి ఏం కాదు.. రెండవ చేప పేరు?

కాలమతి

ఇది మాత్రం ఎలా గుర్తు పెట్టుకున్నావ్ అని ఆయన అడగలేదు కానీ, నా మెంటాలిటీ దాని ప్రాక్టీకాలిటీ తో (ఏదో ఫ్లో లో రాసేసాను, కరెక్టా కాదా అని ఆలోచించకండి)  మ్యాచ్ అయినందువల్లేమో ఆ పేరు బాగా గుర్తు ఉండిపోయింది. 

సో, నేను కాలమతి లాంటి వాడిని, కరెక్ట్ గా చెప్పాలంటే, ఇళ్ళు కాలుతుంటే మంటలార్పడానికి బావి తవ్వే తోలు మందం  గాడిని, ముడ్డి కిందకు మంట వస్తే గానీ జాగ్రత్త పడే రకాన్ని కాదు. 

అసలు ఇలాంటి మెంటాలిటీ తో ఉండటం వల్ల ఎదురయిన కష్ట నష్టాల గురించి ఇంకో టపాలో మాట్లాడుకుందాం.  

Wednesday, 24 October 2018

స్వచ్ఛ భారత్

పోయిన వారం ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ, మా బంధువు ఒకతను మా అమ్మాయితో మాట్లాడుతూ నీకు ఆస్ట్రేలియా నచ్చిందా లేక ఇండియానా అని అడిగితే

ఆస్ట్రేలియా అంది ఠక్కున ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా

ఎందుకు? అని అడిగాడు అతను

డర్టీ ఇండియా అంది

అలా అనకూడదమ్మా అని నేను అంటే

లేదు నాన్నా, ఎక్కడ చూసినా రబ్బిష్ ఉంది రోడ్డు మీద, రోడ్ సైడ్స్ లో అంది.

అలా కాదమ్మా ఇక్కడ పాపులేషన్ ఎక్కువ, ఫెసిలిటీస్ తక్కువ అని సర్ది చెప్పాను.

ఇక్కడ ఆస్ట్రేలియా లో  T.V చానెల్స్ లో యాడ్ వస్తూ ఉంటుంది 'డోంట్ బి ఎ టాస్సర్' అని. సిగరెట్ తాగి పక్కనే వాటి కోసం స్పెషల్ బిన్ ఉన్నా అందులో వేయకుండా రోడ్ మీద పారేసి వెళ్లే వాళ్ళు ఇక్కడా ఉన్నారు.

స్వచ్ఛ భారత్ అనేది రెండు మూడేళ్ళ క్రితం చీపుర్లు అవీ పట్టుకొని సెలబ్రిటీస్ పోజులు ఇవ్వడంతోనే ముగిసి పోయిందేమో అనిపిస్తోంది. లేదంటే పూర్తిగా సక్సెస్ అవ్వడానికి టైం పట్టచ్చేమో అనిపిస్తోంది. 

కోరమంగళ ఏరియా బెంగళూరు లో నేను తాగేసిన జ్యూస్ బాటిల్ పారేయడానికి చుట్టుపక్కల వెదికితే ఒక్కటంటే ఒక్క dustbin కనపడలేదు . బాటిల్ కాబట్టి సరిపోయింది, ఏ అరటి తొక్క అయితే అలా అరగంట సేపు పట్టుకొని తిరగడానికి వీలవుతుందా ?

ఇంకోసారి పోస్ట్ ఆఫీస్ పని మీద పోస్ట్ ఆఫీస్ లో గంటన్నర వెయిట్ చేయాల్సి వచ్చింది. తిరిగి వచ్చేప్పుడు పాస్ పోయడానికి  పబ్లిక్ టాయిలెట్స్ ఎక్కడా లేవని తెలిసింది.

కాస్తో కూస్తో awareness ఉండబట్టి ఏదో ఒక గోడ దగ్గరికి చేరకుండా, పనిలేకపోయినా  కాస్త దూరం లో ఉండే షాపింగ్ మాల్ లోకి వెళ్ళవలసి వచ్చింది.

madiwaala ఏరియా లో మాత్రం కొబ్బరి బొండాం బండి దగ్గర ఒక పాడుబడ్డ గోడ మీద, ఇంకొంచెం దూరం పోయాక కట్టె మీద నిలపెట్టిన అట్టపెట్టె మీద 'పబ్లిక్ టాయిలెట్ 500 మీటర్స్' అని ఒక arrow మార్క్ వేసి స్పెల్లింగ్ మిస్టేక్స్ తో రాసి ఉండటం చూసాను.

వెరీ గుడ్, గవర్నమెంట్ మంచి పని చేసింది, పబ్లిక్ టాయిలెట్ కట్టించడమే కాక ఇలాంటి ఇండికేషన్స్ కూడా పెట్టడం బాగుంది అన్నా ఆ కొబ్బరి బోండాం బండి వాడితో. 

అది గవర్నమెంట్ పని కాదు సర్, ప్రతీ ఒక్కడూ అదిగో అక్కడ పని కానిస్తున్నారు అన్నాడు అక్కడ దూరంగా కనిపిస్తున్న ముళ్ల కంప వైపు చూపిస్తూ . కనీసం ఈ బోర్డు చూసి అయినా ఆ పని అక్కడ చేయరని నేనే రాయించా అన్నాడు. 

స్వచ్ఛ భారత్ ఇండియా లో సక్సెస్ కాకపోవడానికి కారణాలు ఇవి అని రాసిన ఆర్టికల్ ఎక్కడో చదివినట్లు గుర్తు. అందులో నమ్మకాలు/మూఢ నమ్మకాలు ఒక కారణం అని ఒక (జరిగిన) కథ ఇచ్చారు.

ఒకానొక మారుమూల గ్రామం లోకి సేవ చేయడానికి ఒక కుర్ర డాక్టర్ వెళ్ళాడట. చెత్త ఎక్కడ పడితే అక్కడ వేయడం గమనించి అలా చేస్తే రోగాలు స్ప్రెడ్ అవుతాయి, వంద రూపాయిలు పెట్టి dustbins లాంటివి కొనండి అని చెప్పాడట.

ఆ పల్లె జనాలకు వంద రూపాయలు అనేది చాలా పెద్ద మొత్తం కాబట్టి వాళ్ళు కొనలేదట. ఈ డాక్టర్ గారే ఆ dustbins కొని ఒక్కో కుటుంబానికి ఒకటి ఇద్దామని అనుకున్నారట కానీ అతని ఆదాయమే అంతంత మాత్రం ఉండటంతో ఆ ఆలోచన డ్రాప్ అయి ఒక వండర్ఫుల్ ఐడియా ఇ చ్చారట.

పాతకుండని dustbin గా వాడమని, అలా కుండలో పోగయిన చెత్తని ఏం చెయ్యాలి లాంటి సలహాలు ఇచ్చి ఆ గ్రామాన్ని క్లీన్ గా ఉంచారట.

అలా ఒక రెండు నెలలు గడిచాక ఒక అత్యవసర పని పడి పది రోజులు వేరే ఊరికి  వెళ్లి వచ్చేసరికి మళ్ళీ గ్రామం మొత్తం ఎక్కడ పడితే అక్కడ చెత్త పేరుకుపోయిందట.

ఎందుకిలా జరిగింది అని ఒకరిద్దరిని విచారిస్తే......

ఏదో ఒక బాబాజీ ఆ గ్రామానికి వచ్చాడని అలా మట్టి కుండలో చెత్త వేయడం అపవిత్రం అని అలా చేస్తే ఊరు మొత్తం నాశనం అవుతుందని హెచ్చరించాడట.

దాంతో కథ మళ్ళీ మొదటికి వచ్చింది. ఆ తర్వాత ఇంకేదో అలోచించి మళ్ళీ ఊరిని క్లీన్ గా ఉంచేట్లు చర్యలు తీసుకున్నాడట. 

ప్రతీ చోటా ఇలా ఒక డాక్టరో, కొబ్బరి బొండాం బండి వ్యక్తో ఉండకపోవచ్చు, కానీ మొదటి అడుగు మన నుంచే పడితే,  అది చూసి ఇంకొకరు మరొక అడుగు వేస్తారేమో. 

గాంధీ గారన్నట్లు “We must be the change we want to witness in the world”.